06 februari 2016

Weblog van Jan Kwant

Ik ben geboren in 1966 en opgevoed in een Gereformeerd vrijgemaakt gezin. Rond mijn 40e levensjaar ben ik overgegaan naar een Baptistengemeente. Ik ben getrouwd en heb 5 kinderen waarvan de oudste twee op zichzelf wonen, de middelste bij haar moeder woont en de jongste twee bij ons thuis wonen.
Ik werk ruim 23 jaar bij de brandweer, 9 jaar alleen als vrijwilliger en ruim 14 jaar in vaste dienst. Op 48 jarige leeftijd ben ik met wat vage klachten naar de huisarts gegaan.
Dan ontstaat de omgekeerde wereld, zoals ik in één van mijn verhalen op mijn weblog omschrijf. De diagnose van de ziekte van Parkinson zet de wereld op zijn kop.

Een maand na de diagnose is het stoppen als Officier van dienst in de uitrukdienst noodzakelijk. Ik blijf zoeken naar mijn grenzen die steeds veranderen bij deze progressieve ziekte. Elke nieuwe grens levert een teleurstelling op. Maar ik blijf vooral de positieve kanten van het leven zien. Ondanks veel emotionele momenten blijf ik met behulp van mijn vrouw relativeren. Mijn soms cynische humor ben ik in elk geval nog niet verloren. Muziek is een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden, niet als kenner maar als liefhebber.

Nadat bij mij de ziekte van Parkinson werd gediagnosticeerd stond het leven van mij en mijn gezin plotsklaps op zijn kop. Na twee maanden ben ik begonnen met schrijven, als verwerking maar ook om mijn diepste gevoelens te delen met een kleine groep lezers om mij heen. Het proces om het met steeds meer mensen te delen heeft negen maanden geduurd. Nu mag iedereen het lezen. Op de vraag van mijn vriend 'Waarom zou je dat willen?'  had ik na een aantal dagen twee antwoorden. 'Ik ben schrijven leuk gaan vinden en vind het dan ook leuk dat mensen het kunnen lezen' en 'Ik hoop dat er mensen  zijn die er iets aan hebben'. Bij elk verhaal hoort een muzieknummer. Dit gaat van progressieve rock tot klassiek. In de verhalen zijn mijn hoop, wanhoop maar ook twijfel en troost te lezen en als je de muziek luistert ook te horen.

Je bent welkom om eens te komen kijken op mijn weblog www.maaralshetdonkerwordt.nl 






2 opmerkingen:

  1. Ik heb je bericht gelezen en ik kreeg de rillingen. Het was net alsof ik mezelf hoorde praten. In 2012 een hartoperatie ondergaan en eergisteren was het net een jaar geleden dat ik de diagnose Parkinson kreeg. Om die reden ben ik per 1 jan. met pensioen gegaan. Vanaf 2012 ben ik gaan schrijven. In die eerste emotie van bekend met parkinson schreef ik het volgende:

    20150212 dr. P.

    We waren precies op tijd. De wachtkamer was verder leeg.
    Het is allemaal snel gegaan. Eergisteren nog bij de huisarts. Een bezoek dat ik zolang mogelijk had uitgesteld. Hij stuurde mij snel door naar een specialist.
    En nu zitten we daar amper of mijn naam wordt genoemd door een vriendelijke statige man.
    Een blauwe spijkerbroek met een maagdelijk witte stofjas als boegbeeld voor een steriele medische betrouwbaarheid. Daarbovenuit stak een vriendelijk open gezicht met een volle bos grijs haar en geruststellende ogen.
    Hij noemde zijn naam en ikke de mijne. We gaven elkaar de hand.

    Nadat ik mijn verhaal had gedaan en hij zijn vragen had gesteld, moest ik een paar testjes doen.
    Dr. Stofjas had voldoende informatie verzameld en zei: "En nu ga ik je vertellen wat je hebt".

    Zijn verhaal was heel herkenbaar. Vele van door mij in de loop van de tijd verzamelde kwartjes vielen op z'n plek en veranderden in keiharde confronterende guldens.
    En trouwens, zo zei hij: "Mijn naam is niet dr. Bibber maar ik heet Parkinson".

    Dr. P. wordt mijn ongewilde gezel
    en ik raak hem aan de straatstenen niet meer kwijt.
    Hij is erbij als ik wankel wandel,
    als mijn voet hoorbaar klappert
    en mijn hand niet doet wat mijn hoofd wil.

    Ik wist natuurlijk al stilgehouden en ontkennend langer, dat er mogelijk iets in mijn bovenkamer niet klopte maar er kwam toch nog een vreemde aap uit de medische mouw.

    Misschien wordt ik wel ....
    een rillend riet.....
    met rammelende ledematen....
    en een ieder die het ziet…
    heeft het in de gaten
    en legt daarmee zijn vinger
    op mijn zere plek.

    Dat was dus even slikken en na een emotionele eruptie reizen we breed ademend vrolijk verder in het verwachtingsvolle lieve leven.

    Van de tandem stappen we nu over op de driewieler;
    mijn vrouw en ik met dr. Parkinson achterop.

    Een andere drie-eenheid...
    reist parallel en heel gedwee..
    in vertrouwen en vertroosting
    mee lijdend met ons mee:
    de Vader, Zoon en Heilige Geest.

    Want:
    iedereen moet het weten en erkennen;
    We leven slechts bij de gratie Gods!

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je een reactie achterlaat. Je bericht wordt eerst even gecontroleerd, dus het kan even duren voor je hem terugziet.